Guernica : een zoon, een vader, een reis
Jo Van Damme
1 exemplaar
Beschikbaarheid | Uitgave | Plaats in de bib |
---|---|---|
Magazijn |
Vrijdag, 2008 |
MAGAZIJN : FICTIE : ENKEL NA MAGAZIJNRESERVATIE : DAMM |
31/12/2010
Het fraai uitgegeven De conference en andere verhalen van Jo Van Damme bevat drie monologen die door Bob De Moor tussen 1999 en 2004 op de planken gebracht werden. Het ironische titelverhaal 'De conference' begint vrij aardig. Running gag is dat de vertelfiguur zich bij herhaling beklaagt over het niveau van de tekst die hij moet brengen en liever zou improviseren. Dat leidt tot uitweidingen en ontboezemingen over het leven in Vlaanderen in het derde millennium. Over de beenhouwer die met een vette mercedes rijdt, fermette-bewoners met een abonnement op 'Het Laatste Nieuws' en 'Dag Allemaal' die om de verkeerde redenen op de verkeerde partij stemmen. Met Vlaanderen loopt de verteller duidelijk niet hoog op. Liever haalt hij herinneringen op aan zijn vakantie in het exotische Cuba.
In het tweede verhaal 'De laatste hongerkunstenaar' wordt de trieste levensloop van een zelfverklaard illusionist uit de doeken gedaan. Hij brak zijn carrière als ontsnappingskunstenaar vroegtijdig af bij gebrek aan succes. Een waardige opvolger van Houdini ging hij toch nooit worden. Zijn laatste gevecht om erkenning voert hij als hongerkunstenaar uit. Hij wil blijven vasten tot er niks meer van hem overblijft, een ultieme en definitieve ontsnappingstruc.
In het slotverhaal spelen de iguanodons van Bernissart een belangrijke rol. Ze staan symbool voor het oude, unitaire België. Running gag is hier dat de vinder, een simpele mijnwerker, geen erkenning krijgt voor zijn ongelooflijke vondst. Om het geheugen op te frissen: in 1878 werden in de steenkoolmijnen van Bernissart skeletten gevonden van de dinosauriërgeslacht iguanodon: dertig complete en enkele onvolledige skeletten. Het werd het pronkstuk van het Museum van Natuurwetenschappen in Brussel. Rond deze vondst breit Van Damme opnieuw een waaier aan observaties over de verdeeldheid tussen Vlamingen en Walen en het arme lot van de volksmens.
Er zitten zeker enkel goede vondsten in deze drie verhalen, maar vaak verzanden ze halverwege in veredelde toogpraat die nergens toe leidt, en zeker niet tot een pointe. Het zijn teksten die bedoeld waren om voorgedragen te worden, dus gaat na verloop van tijd ook het verkavelingsvlaams en het dialect op de heupen werken. Van Damme steekt weliswaar met veel overgave de draak met de bekrompenheid van de gemiddelde Vlaming, maar tot subtiele humor leidt dat slechts zelden. Voor de liefhebbers van het betere volkstoneel. [Laurent Meese]
B. van Laerhoven
In 'De conference' gaat een theateracteur in de clinch met zijn tekstschrijver die een 'ondermaatse' tekst vol 'vulgaire grappen' heeft gepleegd en praat hij daarom maar over zijn avonturen in Cuba waar de clichés zon, strand en seks hoogtij vieren. Tot er een onverwachte ontknoping komt. In 'De laatste hongerkunstenaar' is de hongerkunstenaar Emilio Flores aan het woord die op tragikomische wijze lamenteert over de teloorgang van zijn beroep en dat van de petomaan, het op artistieke wijze doen knallen van winden. In 'Iguanodons' komt op satirische wijze het affairisme (de corruptie) in de Belgische geschiedenis aan bod. Jo Van Damme (1959) is een Vlaams journalist, theatertekstschrijver en columnist. In deze bundel theatermonologen combineert hij zijn bedrieglijk mild aandoende humor met sprankelende satire. De monologen laten zich makkelijk lezen als verhalen die spot combineren met weemoed. Voor een breed publiek dat houdt van humor met weerhaakjes.
Laat hieronder weten op welk e-mailadres je een bericht wil krijgen als dit item beschikbaar is. Dit is geen reservering. Je krijgt geen voorrang om dit item te lenen.
Je gaat akkoord dat we je een mail sturen om je aanvraag te bevestigen en je te verwittigen wanneer jouw artikel binnen is. Deze mails zijn eenmalig. Je kan je toestemming op elk moment intrekken via de link in de bevestigingsmail.