Erik en opa
Kim Fupz Aakeson
Kim Fupz Aakeson (Auteur), Eva Eriksson (Illustrator), Edward van de Vendel (Vertaler)
1 exemplaar
Beschikbaarheid | Uitgave | Plaats in de bib |
---|---|---|
Aanwezig |
Querido, 2012 |
VERDIEPING 0 : THEMACOLLECTIE ENKEL VOOR ONDERWIJS EN DIENST GEZINSUITBREIDING : A |
1 exemplaar
Beschikbaarheid | Uitgave | Plaats in de bib |
---|---|---|
Aanwezig |
Querido, 2012 |
KLEUTER : MENS - LICHAAM ![]()
Gezinsuitbreiding |
1 exemplaar
Beschikbaarheid | Uitgave | Plaats in de bib |
---|---|---|
Magazijn |
Querido, 2012 |
MAGAZIJN : SCHOOLCOLLECTIE : ENKEL NA MAGAZIJNRESERVATIE : ![]()
Gezinsuitbreiding |
31/10/2012
Thomas schrikt niet weinig als zijn vriend Ole hem een vraag stelt over de ware toedracht van gezinsuitbreiding die bij Thomas thuis op til staat. Aanvankelijk bieden Thomas’ ouders geruststellende antwoorden, maar zoveel positivisme haalt Ole opnieuw vakkundig onderuit: Thomas’ ouders nemen slechts een ‘nieuwe’ baby als ze op de oude zijn uitgekeken en niet langer van hem houden, zo redeneert Ole. Thomas en Ole fungeren duidelijk als protagonist-antagonist, maar worden toch in hun eigenheid als kind geportretteerd. Het vlotte vertelritme creëert een levendige sfeer en toont feilloos de essentie van Thomas’ karakter. De wat naïeve, makkelijk beïnvloedbare jongen probeert wanhopig al zijn sterke kanten extra in de verf te zetten om zijn ouders weer voor zich te winnen. In Thomas’ fantasie zijn het weeshuis en/of adoptieouders immers al niet meer veraf. Het levert aandoenlijke scènes op. Als Thomas’ ouders niet meteen overtuigd blijken, is het niet toevallig zijn grootmoeder die onbewust de juiste snaren weet te raken. De filosofische gesprekken over ‘houden van’ en hoe dat wel eens kan ‘ophouden’, of juist vermeerderen, bieden verrassend sterke passages. Aan het einde van het verhaal, op de vooravond van zondag, blijkt dat Ole niet zomaar dergelijke verzinsels poneerde, wat meteen een solide verklaring biedt voor zijn negativisme. Op zondag is de week eindelijk bijna om, en via een nogal bruusk einde komt Thomas tot de overtuiging dat alles wel in orde zal komen. Een zeemzoeterige afsluiter is het echter niet; daarvoor voegt Kim Fupz Aakeson net voldoende realisme toe. De frisse, kleurrijke illustraties van Eva Eriksson focussen voornamelijk op de expressie van de personages, en verbeelden zo een ruim scala aan gevoelens en gedachten. Eriksson plaatst haar personages herhaaldelijk centraal in haar prenten, omgeven door veel ruimte, waardoor de karakters tot de essentie herleid worden. De universele boodschap van het kind aan de ouders (‘Hou van me’) wordt in een niet-alledaags verhaal gevat, dat omwille van de vlotte toon en sterke karakterisering weet te ontroeren en verrassen. [Jürgen Peeters]
Hannelore Rubie
Thomas krijgt binnenkort een broertje of zusje. Hij maakt zich zorgen. Houden zijn papa en mama straks nog wel van hem? Hij deelt zijn zorgen rechtstreeks met Ole en op een ‘verstopte’ manier met zijn ouders. Op maandag leert Thomas dat baby’s lekker ruiken (en hij niet echt). Op dinsdag leert hij dat ouders een nieuwe baby willen als hun ‘oude’ baby (hij dus) groot en lelijk en lastig is geworden. Op woensdag maakt hij een lijstje van alles wat hij niet kan, op donderdag troost Ole hem (misschien krijg je een plekje in een weeshuis), op vrijdag zegt oma die komt oppassen 'hoe meer kinderen, hoe meer liefde' en op zaterdag heeft Thomas in bad een goed gesprek met mama over liefde en houden van. En op zondag? Dan ontbijten ze met z’n allen in bed en voelt Thomas dat er genoeg liefde is voor iedereen – in ieder geval nu! In dit warme, lieve, van oorsprong Deense (voorlees)boek gaat de auteur, op een humoristische manier, serieus in op de zorgen van jonge kinderen als er een broertje of zusje bij komt in het gezin. De zachte, warme tekeningen (groot en klein) versterken de verhaallijn en zijn zeer herkenbaar uit de belevingswereld van jonge kinderen. Belangrijk thema, omdat kinderen in deze fase veel vragen hebben, die ze nog niet altijd kunnen verwoorden. Vanaf ca. 4 jaar.
Annie Beullens
ua/an/22 j
Gedurende een week, van zondag tot en met zondag, volg je Thomas, die spoedig een broertje of een zusje gaat krijgen en Ole, niet de beste vriend van Thomas, eerder de slechtste. Ze praten over van alles tot Ole opmerkt dat Thomas' moeder toch een beetje dik geworden is. 'Dat is omdat ze een baby krijgt,' zegt Thomas. 'Aha', zei Ole, op een bijzondere manier. Wat bedoel je met aha?', vroeg Thomas. Dan zegt Ole: 'Je weet toch waarom mensen baby's krijgen?' 'Tuurlijk', zegt Thomas. Maar eigenlijk heeft hij geen idee. Deze conversatie zet Thomas aan het denken en leidt tot allerlei interpretaties en misverstanden in deze toch al verwarrende tijd voor een kleine jongen. Hij stelt de vraag aan mama waarom ze een een baby krijgen. Ze zijn het liefste, ze zijn roze, je kunt ze knuffelen en besnuffelen. Ze ruiken lekker, zegt papa. Thomas gaat zichzelf besnuffelen. Maar of hij lekker ruikt???
Met de opgedane wijsheid gaat hij op dinsdag weer naar Ole. Maar Ole beweert dat mensen nieuwe baby's krijgen als de oude baby groot en lelijk en lastig is geworden. En hij doet er nog een schep bovenop: Jouw vader en moeder vinden jou niet schattig meer ... De liefde is op. Thomas sloft naar huis. Ondertussen bedenkt hij wat hij allemaal al kan en hij roept dat hij zijn kamer gaat opruimen. Hij schuift het hele rommeltje onder zijn bed. Hij probeert schattig te klinken en zegt dat hij zijn kamer heeft opgeruimd. Als mama en papa droog opmerken 'dat het tijd werd', stelt dat Thomas niet direct gerust. Hij gaat zijn handen wassen voor het eten. Maar eten gaat niet zo best. Alle pogingen om opnieuw in de gunst te komen voelen mislukt aan.
Op woensdag bedenkt Thomas een nieuw lijstje met wat hij allemaal al kan maar ook wat hij (nog) niet kan. Hij besluit dat hij tegen zo'n roze baby niet op kan. Al wat papa en mama zeggen, interpreteert hij nu nog meer verkeerd. In de supermarkt ondervraagt Thomas zijn vader over houden van en niet meer houden van en opnieuw houden van. Maar papa snapt niet waar hij naartoe wil.
Op donderdag troost Ole hem met je kunt wel een plekje in het weeshuis krijgen of geadopteerd worden of verhuizen. Het maakt het voor Thomas alleen maar erger. Thomas zoekt zijn oude knuffelbeer om te zien of hij weer zo erg op hem gesteld kan zijn als vroeger.
Op vrijdag komt oma oppassen en dat is de geknipte persoon om uitleg aan te vragen. Hij vraagt van welke van haar drie kinderen ze het meest houdt. Van alle drie evenveel, zegt oma. Ze delen dus, vraagt Thomas. Oma zegt dat het niet echt delen is maar dat er steeds meer liefde bijkomt.
Op zaterdag gaat Ole nog een stapje verder als hij zegt dat zijn vader verhuisd is omdat hij niet meer van zijn vrouw hield. Dan vraagt Thomas of Ole denkt dat zijn vader nog van hem houdt en dan wordt Ole stil. Zijn papa en zijn nieuwe vriendin hebben net een baby gekregen. Nu is het Thomas' beurt om 'aha' te zeggen op een bijzondere manier.
Op zondag maakt Thomas een lijstje over alles wat hij weet over de liefde en houden van, maar dan mag hij bij mama en papa in bed en dan lijkt het of er misschien toch genoeg liefde zal zijn. Zo leek het in elk geval wel. Nu. Op dit moment.
In dit boek worden op humoristische wijze de muizenissen van een kind van ongeveer vijf jaar getoond. Het kan verhelderend zijn voor kinderen maar het boek is zeker meer voor volwassenen. In de aanloop naar een bevalling hebben de oudere kinderen veel vragen en is extra aandacht zeker nodig. Ole is in feite een tragische figuur. Een mooi en ontroerend boek.
Laat hieronder weten op welk e-mailadres je een bericht wil krijgen als dit item beschikbaar is. Dit is geen reservering. Je krijgt geen voorrang om dit item te lenen.
Je gaat akkoord dat we je een mail sturen om je aanvraag te bevestigen en je te verwittigen wanneer jouw artikel binnen is. Deze mails zijn eenmalig. Je kan je toestemming op elk moment intrekken via de link in de bevestigingsmail.