Handen die mij nooit verlieten : gedichten bij een overlijden
Hans Bouma
1 exemplaar
Beschikbaarheid | Uitgave | Plaats in de bib |
---|---|---|
Magazijn |
Kok, cop. 2008 |
MAGAZIJN : NON-FICTIE : ENKEL NA MAGAZIJNRESERVATIE : 235.7 BOUM |
31/12/2009
Vanuit zijn jarenlange omgaan met oude en zieke mensen, getekend door lijden en gehuld in verdriet, stelt Hans Bouma de vraag: wat hebben we de mensen (nog) te bieden? Zijn antwoord is duidelijk: mensen die lijden hebben recht op troost, op woorden waarmee te leven valt. Vaak moeten zij het doen met taal die alleen maar beschadigt, vernedert, nog eenzamer maakt. Troosten en troosten is twee. Bouma beschrijft de taal van het troosten als "een taal die primair heeft geluisterd". Zo verwijst Bouma naar een 12-jarig meisje dat aan haar grootmoeder vraagt: "Vertel nog eens oma!" Troosten begint met woordeloze, koesterende aandacht, voelbare ontroering, elementaire nabijheid. Vanuit die stilte ontstaat de taal waarmee die ander gediend is: taal die bescherming en zekerheid biedt, die accepteert en eenzaamheid doorbreekt, die de identiteit van de ander in zijn menselijke waardigheid herstelt. Foto's illustreren het woord. Vele mensen missen 'iets' essentieels of 'iemand', een vriend, een vriendin, een geliefde, en leven met een leegte. Tegen hen zou je iets willen zeggen dat enige verlichting bezorgt, iets waardoor ze zich wat minder eenzaam voelen. Dit boek spreekt over de taal die ons gegeven is om te troosten, de taal die regelrecht voert naar het hart van de andere. Zij is volgens Bouma bij machte te troosten, omdat ze opwelt uit een bewogen hart. Deze boodschap wordt ondersteund met teksten, gedichten en foto's. [Frans Peerlinck]
G. Brandorff
De bekende publicist en gereformeerde theoloog Hans Bouman geeft in deze publicatie voorzichtig richting aan het troosten voor degenen die lijden aan een gemis, aan eenzaamheid. Zijn uitgangspunt bij het zoeken naar de juiste taal van het troosten is dat het gemis een aanslag op de menselijke identiteit betekend. In proza, poëzie en mooie, ondersteunende kleurenfoto's biedt Bouman in elf thematische hoofdstukken troost direct naar het hart van die Andere door een taal, die een geheimzinnig besef van geborgenheid geeft. 'Veel pijn heb je, veel verdriet. Maar toch is er zin, betekenis. Toch iets dat je troost.' Met name geschikt voor lezers die open staan voor rustgevend, godsdienstig/levensbeschouwelijk taalgebruik.
Laat hieronder weten op welk e-mailadres je een bericht wil krijgen als dit item beschikbaar is. Dit is geen reservering. Je krijgt geen voorrang om dit item te lenen.
Je gaat akkoord dat we je een mail sturen om je aanvraag te bevestigen en je te verwittigen wanneer jouw artikel binnen is. Deze mails zijn eenmalig. Je kan je toestemming op elk moment intrekken via de link in de bevestigingsmail.